Przejdź do treści

Wzór: Wezwanie do zaprzestania naruszania dóbr osobistych

Poniżej pełny wzór z polami do uzupełnienia. Szybciej i bez pomyłek: opisz swoją sytuację — wstawimy Twoje dane, policzymy terminy i dobierzemy podstawy prawne do Twojej sprawy.

[uzupełnij: miejscowość], 15 listopada 2026

[uzupełnij: Twoje imię i nazwisko]
[uzupełnij: Twój adres]

[uzupełnij: nazwa firmy lub osoby]
[uzupełnij: adres firmy lub osoby]

WEZWANIE DO ZAPRZESTANIA NARUSZANIA DÓBR OSOBISTYCH

Dotyczy: [uzupełnij: co, gdzie i kiedy zostało napisane lub powiedziane].

Powyższe wypowiedzi zawierają nieprawdziwe zarzuty i naruszają moje dobra osobiste — w szczególności cześć i dobre imię — chronione art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego.

Na podstawie art. 24 § 1 Kodeksu cywilnego wzywam do: 1) niezwłocznego zaprzestania naruszeń; 2) usunięcia skutków naruszeń w terminie 7 dni od doręczenia wezwania; 3) złożenia oświadczenia z przeprosinami w formie pisemnej, o treści: [uzupełnij: treść przeprosin].

W razie braku reakcji w wyznaczonym terminie skieruję sprawę na drogę sądową bez dalszych wezwań.

Z poważaniem
[uzupełnij: podpis]

Załączniki:
1. dowody naruszeń (opcjonalnie)

Wzór ma charakter informacyjny — sprawdź, czy pasuje do Twojej sytuacji. To nie jest porada prawna.

Kiedy to pismo się przyda

Za nieprawdziwe zarzuty i obelgi możesz żądać usunięcia wpisu, przeprosin i zadośćuczynienia (art. 24 i 448 KC). Najpierw zabezpiecz dowody — zrzuty ekranu z adresem i datą. Sprawdź swoją sytuację: hejt i pomówienia — wezwanie do usunięcia wpisu i przeprosin.

Jak postępować krok po kroku

  1. Zabezpiecz dowody: zrzuty ekranu z adresem, datą i nazwą konta.
  2. Zgłoś wpis do serwisu formularzem zgłaszania naruszeń.
  3. Wyślij autorowi wezwanie: usunięcie, przeprosiny, ewentualnie zadośćuczynienie — z terminem 7 dni.
  4. Brak reakcji — pozew o ochronę dóbr osobistych albo prywatny akt oskarżenia.
  5. Pilnuj roku na prywatny akt oskarżenia od dowiedzenia się o sprawcy.

Podstawa prawna: art. 23, 24 i 448 Kodeksu cywilnego; art. 212 i 216 oraz art. 101 § 2 Kodeksu karnego.